De Amazone

De dag begon om half negen, met de zenuwen in de benen sta ik klaar om een totaal  nieuw avontuur in te duiken. We worden met een busje afgezet in de jungle, en van daaruit lopen we nog een uur waar we aankomen in ons kamp. We willen heel graag diep de Amazone in om inheemse stammen te ontmoeten. We hebben daarom een trip van vijf dagen geboekt. Ik vind het allemaal nog wel vreselijk spannend, en denk in de wandeling naar het kamp constant; why the fuck wil ik dit? Links en rechts komen we de eerste spinnen nesten al tegen en speelt er in mijn hoofd al één of andere horror film af, hoe ik door honderden hand grote spinnen word aangevallen. Adem in en uit en concentreer je op de prachtige natuur in plaats van dingen die er niet zijn, vertel ik mezelf.
Onze gids heet Chaarip, een jongen van 27 die hier is opgegroeid. Mijn eerste indruk van hem is dat het een stoere man is, maar na een poosje in omgang merk ik dat het een jovel jochie is die is gevallen voor de humor van Rijk. Ons kamp bestaat uit twee hutten, één voor het slapen en de andere fungeert als keuken. Er staan zes éénpersoons bedden waar we uit kunnen kiezen, want we zijn de enige aanwezig. Wordt dit de eerste keer dat we apart gaan slapen? Nadat we onze spullen in de hut hebben gelegd en alvast één bed hebben voorzien van een klamboe gaan we een hapje eten en vervolgens op onze eerste tocht. We konden onze spullen laten liggen omdat we hier weer terug zouden komen, we konden het zien als een welkomst rondje, om te kijken wat we ervan vonden en ik dacht dat hij misschien ons tempo wel wilde zien, zodat hij de rest van de tocht kon inplannen. Het is er prachtig, Chaarip vertelde ons over allerlei planten en hoe ze nog steeds gebruikt worden in de stammen. Planten met een verdovende werking of die juist een oppepper geven, jaja paracetamol en red bull gewoon in moeder natuur, en natuurlijk moest dat allemaal uitgetest worden. Echt lekker waren de meeste dingen niet, maar het werkte wel. Ik had Chaarip al in het begin gevraagd of er ook hele grote spinnen waren waarop hij eerlijk antwoordde met ja, maar hij verzekerde mij dat die in grotten woonden en dat we die niet zagen. Bij elke spin die we tegen kwamen zag ik hem al lachen, het waren gelukkig kleine dingen, maar alsnog ging ik er met een grote boog omheen. Na een uurtje lopen kwamen we bij een klein beekje waar we overheen moesten, Chaarip haalde nog even wat takken weg en gelijk zag ik iets van hem afglibberen… SNAKE schreeuwde ik hem toe, er kronkelde een dikke zwarte slang met een rotgang de andere kant op. Chaarip keek me aan, haalde zijn schouders op en zei; come on, vamos. Uuuhm ok, we gaan gewoon verder dus? Yeah the snake is very scared of us and it won’t come back. Dat het niks met ons te maken wilde hebben had ik inderdaad met eigen ogen gezien, dus niet meer bij nadenken en gewoon doorlopen. Rijk was nog even een foto van wat mooie vlinders aan het maken dus die had de actie gemist. Terug op het kamp voelde ik me goed, ik kan dit! Beetje Jane van Tarzan uithangen! Maar van dat dappere gedrag krijg je honger, dus eerst maar een hapje eten. In de keuken zat al een vrouwtje verstopt die al druk voor ons in de weer was, en dan is het best spannend wat je op je bordje krijgt. Rijst met kip en gebakken bananen, om je vingers bij op te eten zo lekker was het.
Na de lunch mochten we even zwemmen in de rivier. Na een grondig verhoor over wat er zich in die rivier allemaal huisde besloot ik het toch te doen. Ik stond klaar met al mijn Jane krachten tot ik de kano zag… Ik heb zo’n vreselijke hekel aan boten, dat kan ik met geen pen beschrijven, waarom, hoe of wat kan ik jullie niet uitleggen, maar ik moet die dingen gewoon niet. Maar daar trokken de mannen zich niks van aan, ze maakte de kano gereed en zeiden waar ik moest zitten. Het was maar een klein stukje varen naar een klein eilandje te midden van de rivier, dus verstand op nul en vastklampen aan de randen van dat ding. Eenmaal het eilandje bereikt was mijn goede moed niet meegereisd naar het eilandje en zag ik het niet meer zitten om in het water te gaan, waar je geen bodem zag en af en toe iets omhoog plonste. Ik heb een kwartier aan de kant gezeten met in mijn hoofd; die lui zijn gek, ik ga echt dat water niet in met al die rare beesten, IK DOE HET NIET. En daar zit je dan te mokken langs de kant, kijkend naar twee kerels die er even uitzien alsof ze vijf jaar oud zijn en de tijd van hun leven hebben, oh ja en nog steeds niet zijn aangevallen door een groepje gangster slangen. Dus waar wacht ik nog op? 3,2,1, erin en nu! Na toch nog even spetteren in de jungle rivier is het tijd om ons klaar te maken voor het avond eten. Het is zes uur en de mannen zijn bezig om ieders een vuur te maken. Het wordt al donker en ik voel me een beetje nutteloos bij die mannenactiviteit en besluit even de hut in te gaan. Terwijl ik in de hut zit zie ik dat het buiten wel heel donker wordt, en als dat nog niet genoeg is komt er steeds meer geluid uit die duisternis. Na een poosje merkt Rijk mijn afwezigheid op en roept mij, maar ik geef geen antwoord. Ik zit bevroren van angst op het bed en ik durf niet meer naar buiten te gaan, ik hoor geluiden die ik nog nooit eerder heb gehoord en alles lijkt op me af te komen, ik vind het verstikkend en bovenal doodeng. Rijk komt binnen en weet al dat er iets is. Zodra hij vraagt wat er is begin ik te huilen. Niks Jane van Tarzan ik ben gewoon bang, ik zit in een fucking jungle met spinnen slangen en weet ik veel wat voor andere enge dingen, ik kom die hut pas weer uit als het licht wordt. Maar ooohw wat heb ik een fantastische vriend die me verteld dat hij trots op me is en me verzekerd dat alles, hoe dan ook goed komt! Chaarip had aan Rijk al een beetje verteld welk geluid er bij welk dier hoort, en dat het geluid wat het meeste aanwezig was afkomstig is van kikkers die in de bomen klimmen om gezellig met zijn allen te gaan zingen, op hun manier. En na een poosje zo praten, weet hij me de hut uit te krijgen. Eenmaal buiten schrik ik, ik werd overvallen door alle sterren in de lucht, nog nooit heb ik zoveel sterren gezien en zo helder. Dat ik dat toch bijna gemist had, omdat ik bang was. Na het avondeten kruipen we heerlijk samen in het éénpersoonsbedje, wat echt te krap was maar gelukkig vinden we elkaar echt heel lief!
Na een gebroken nacht en een vreselijke nachtmerrie, wat een fijne bijwerking is op de malaria pillen die we al een paar dagen nemen, zijn we (soort van) klaar voor dag twee, maar dag twee dacht daar anders over en besloot om er een regendag in te gooien. Het plan was om met de kano op pad te gaan maar dit was niet mogelijk door de regen. En stiekem, en ook niet zo stiekem vond ik dat niet erg. Ik was kapot, al het reizen en alle indrukken waren me aan het inhalen en ik kon wel een regendag gebruiken. En waarschijnlijk hielpen de malaria pillen niet mee, ik heb de hele dag en vervolgens nacht geslapen met af en toe opstaan om te plassen en te eten en drinken. Chaarip had de dag wat nuttiger besteed en heeft voor ons een prachtige houten slang en vis gemaakt.
De derde dag was daar, Chaarip vertelde dat we ons klaar moesten maken op een wandeling en dat we luchtbanden mee moesten nemen zodat we aan het eind van de wandeling met de banden de rivier in zouden gaan en met de stroming mee weer terug naar ons kamp. En dat was het voor ons! Hier kwamen we niet voor, om ons alleen maar in dit kamp schuil te houden met af en toe een klein uitstapje. Rijk vroeg naar de stammen en Chaarip vertelde ons dat we die zouden passeren als we in de rivier dobberden met onze luchtbanden, maar het enige wat we daar aantroffen was een soort zelfde kamp als waar wij zaten, waar zelfs een aggregaat aanwezig was en de lijnen volhingen met t-shirts, blousjes en spijkerbroeken. Niet waar wij voor kwamen en niet wat ons werd uitgelegd door het tourist office waar we de trip geregeld hadden. Dit was een mooie eerste ervaring met de Amazone maar daar waren twee, hooguit drie dagen genoeg voor, geen vijf. Tijdens de lunch hebben we Chaarip uitgelegd dat we wilden gaan en wat daar de reden voor was. We kwamen er in dat gesprek achter dat het tourist office twee verschillende dingen had afgesproken.
Ons werd beloofd dat we een tour door de jungle zouden maken, met elke dag een andere locatie en dat we zouden verblijven bij de inheemse stammen. Onze gids Chaarip had de opdracht gekregen ons te vermaken in het kamp de komende vijf dagen. Lekker dan en daar betaal je goed geld voor namelijk $550,-. Dat dit niet kon was ons direct duidelijk en Chaarip ging terug naar zijn dorp om te bellen met Leo, de eigenaar van het tourist office, om ons op te laten halen. Ik zei gelijk al tegen Rijk dat het ophalen vandaag niet ging gebeuren, meneer Leo gaat er zeker nog een dag uit trekken. We lagen nog in de hut te wachten tot Chaarip terug zou komen van het belletje wat al met al een uur zou duren, maar dat uur was gekomen en gegaan en wij zaten nog steeds op dezelfde plek, tot Rijk zei; tas inpakken we lopen zelf terug. Het was een makkelijk pad dus daar stemde ik ook direct mee in. We waren bijna terug in het dorpje waar we Chaarip tegen kwamen, hij leek verrast en vertelde ons wat we al verwachte; meneer Leo kon ons pas morgenvroeg ophalen, maar ter compensatie konden we ergens anders slapen. Dit kwam allemaal te laat voor ons en we besloten verder te lopen en te gaan liften als het niet anders kon, maar we gingen vanavond nog naar het stadje Macas om meneer Leo te confronteren met zijn gouden praatjes. Al snel kon er van alles geregeld worden en zaten we in de bus samen met Chaarip richting het toerist office en dus Leo. Eenmaal binnen werd er op de meest lieve manier gevraagt hoe het met ons ging en waarom we toch maar drie dagen wilden. Waarop Rijk met behulp van Chaarip Leo even met zijn neus op de feiten heeft gedrukt. Het enige wat Leo voor ons kon doen was het geld terug betalen van één dag…. Daar dachten Rijk en ik anders over en nadat de mannen 20 minuten een flink gesprek hadden was Leo schijnbaar van gedachten veranderd en betaalde ons de resterende twee dagen terug.
Na de ietwat rotte afsluiting heb ik Chaarip nog een dikke knuffel gegeven, want hij deed er werkelijk alles aan om het ons naar de zin te maken. Hij en zijn familie hebben een ontzettende leuke locatie en ook al was het niet wat wij wilden, we hebben er veel gelachen en (ik) gehuild en was het een ervaring die ik niet had willen missen!

Bedankt Chaarip & familie.    


3 thoughts on “De Amazone”

  1. Hey lieverds,

    Wat word ik steeds blij als ik een mail heb ? Zo ontzettend leuk en mooi om te lezen. Je schrijft zo mooi dat het lijkt of ik er bij ben prachtig! Herken Rijk ook zo zoals jij over hem schrijft zo lief ? Wat hebben jullie weer veel meegemaakt. Wel jammer dat het niet was wat jullie in gedachten hadden maar wel weer een ervaring rijker! Kan me jou angst voor die slang en die spinnen zo goed voorstellen!
    Wat ook een prachtige foto’s heb je gemaakt Rijk!! Ik heb al wat gezien wat ik aan de muur wil hebben hangen zo mooi!!!!!
    We genieten hier allemaal van jullie avonturen!
    Geniet ervan schatten heb plezier!
    Hou van jullie ❤️?
    ?? van Sander en Judith

    1. Nogmaals echt bedankt Johanna, voor je lieve woorden!
      Geeft ons ook een gevoel dat jullie er ook een beetje bij zijn!

      Knuffel voor jullie allemaal!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *