Guayaquil, Montañita & Baños

Onze reis begon toen we thuis de deur op slot draaide. Maar ik ga al het saaie achterwege laten en alles vertellen wat we hier zien, voelen, proeven en ervaren, want iedereen weet denk ik wel hoe het is om in een bus, trein of vliegtuig te zitten. De stad Guayaquil is onze eerste ervaring met Ecuador, wakker worden met toeterende taxi’s en mannen die agua agua agua schreeuwen (water verkopers op straat), ook goedemorgen. Dat het leeft wordt ons direct duidelijk en als we onze weg zoeken naar een gunstig ontbijtje zien we dat er niet veel toerisme is in de stad. Tijdens onze slentertocht opzoek naar eten merken we dat we opvallen hier met onze nu nog bleke huidjes, en uiteraard werken onze daypack en camera ook niet mee. Ondanks dat we opvielen werden we totaal niet lastig gevallen, ze keken even en gingen vervolgens weer verder met waar ze mee bezig waren. Prachtig! Ons ontbijt was een gestampte mais deegbal met kaasvulling, een gebakken eitje en een beker warme melk. Er stond ook een fles op tafel met een donkere vloeistof wat sterke koffie bleek te zijn, en de bedoeling was om dat door je warme melk heen te mikken. Hmm ik vond het niet te doen, maar Rijk vond het heerlijk. Wat te doen in Guayaquil was ons volgende punt, ik wist allang waar ik heen wilde, maar ik wist ook dat Rijk er minder behoefte aan had. In de Lonely Planet had ik iets gelezen over een prachtige begraafplaats, de General Cemetery of Guayaquil. Ik heb een vreemde fascinatie voor begraafplaatsen, ik vind het prachtig om te zien met hoeveel respect de dood behandeld wordt. Ik vind er rust, waar velen de “eeuwige rust” hebben gevonden, en als ik een begraafplaats verlaat doe ik dat met een enorme dankbaarheid voor het leven. Dat Rijk mij daarin niet helemaal begrijpt snap ik ook wel, en ook al had hij er niets mee, we zijn toch even wezen kijken. En dat was de moeite waard, ook al heb je niks met begraafplaatsen, dit moet je zien. Je kunt het in de verte al zien, de hoge gebouwen, want daar liggen ze niet zoals in nederland allemaal keurig naast elkaar, dit zijn appartementen complexen, 700,000 graven en nog eens honderden bovengrondse tombes. Er wordt geen entree geld gevraagd en het is geopend van negen uur ‘s ochtends tot zes uur ‘s avonds en fotograferen is toegestaan. Een bijzondere ervaring en best een heftige. 

Om de dood even van ons af te schudden en met volle waardering voor het leven besloten we ‘s avonds naar Los Peñas te gaan, een handvol gekleurde huisjes tegen een bergwand aangesmeten met allemaal barretjes en eetgelegenheden en een trap die 444 treden telt om helemaal boven te komen. Eenmaal boven heb je een prachtig uitzicht over de stad, dit is het mooiste om ‘s avonds te doen als heel de stad verlicht is. Met ons buikje vol en vermoeide benen keren we terug naar ons hostel waar we nog één nachtje slapen en ons klaar maken voor de volgende bestemming…

…Montañita 

Hier keek ik al maanden naar uit! Chillen met de billen op het strand en een dorp met hippieachtige sfeer, I love it. Na een busrit van maar drie uur komen we aan in Montañita, we worden verwelkomd door harde muziek en de geur van eten. De sfeer was er erg relaxed en nadat we een hostel hadden gevonden gingen we er opuit om alles te ontdekken. Het mooiste vond ik de diversiteit aan mensen, allerlei nationaliteiten en leeftijden waren er wel te vinden, en iedereen was er voor hetzelfde namelijk; genieten. Van een vader en moeder die met hun puber dochters een spelletje beerpong spelen tot oude mensen die duidelijk ooit eens verliefd waren geworden op deze plek en nooit meer naar huis zijn gegaan. En dat gevoel kruipt om je heen als een warme deken, we voelden ons relaxed en zijn hier uiteindelijk drie nachten gebleven. Veel hebben we hier niet gedaan naast uit eten gaan, strandwandelingen met de honden van de hostels (niet dat ik die ontvoerd had maar alle honden lopen daar los) en lekker zwemmen in de zee. Op onze laatste dag raakten we in gesprek met een Portugese man, Pedro genaamd. Hij vertelde ons over al zijn reizen en over zijn ware reis naar zichzelf. In het gesprek vertelde hij hoe hij in Peru met Indianen stammen in contact is geweest en deelgenomen had aan ceremonies om zijn ziel te reinigen doormiddel van Ayahuasca (een plantenextract). Hij had onze volledige aandacht, en vervolgde zijn verhaal door te vertellen dat hij een Russische jongen had ontmoet hier in Montañita en met hem de dag ervoor ook een kleine ceremonie gedaan had door het roken van een bepaald plantenextract. De Rus had dit extract zelf met Indianen in Guatemala gebrouwen en meegenomen op zijn reis door Latijns- en Zuid Amerika. Pedro legde uit wat je erdoor ervaarde en hoe je visioenen kunt krijgen over welk pad voor jouw het beste is in dit leven. Rijk en ik geloven erin dat de Indianen het allemaal wel snapte in dit leven, en waren overtuigd; dit moesten wij meemaken. Na nog een verkoelende duik in de zee zijn we meegegaan naar de Russische jongen om aan onze ceremonie te beginnen. En daar zit je dan, in een donker houten hutje met een paar vreemde gasten klaar om een eeuwenoud middel te roken waar je visioenen van kunt krijgen… Even dacht ik eraan om het niet te doen, ik vond het eng, maar tegelijk ook bijzonder mooi dat dit kon en dat dit op ons pad kwam. Rijk ging als eerst, we zaten op een groot bed zodat we konden liggen. Ik kon merken aan hem dat hij het ook spannend vond, hij nam een paar flinke hijsen en zakte weg op het bed. En toen was ik aan de beurt, na drie hijsen hoorde ik Rijk nog even een bezorgde mededeling doen dat één hijs wel genoeg was… Oeps… maar ik gleed zachtjes in een trance, ik liet me achterover glijden op het bed en begon gelijk dingen te zien. Overal was kleur en overal mandala’s, ik voelde mensen aan mij trekken die er niet waren en iemand zachtjes fluisteren dat ik los moest laten, los van alle angsten en gestress. Vervolgens zag ik mijn lieve hondjes en dat het goed was om ze los te laten, dat ze op een goede plek verzorgd worden en dat straks de hereniging des te zoeter zal zijn als ik voor nu accepteer dat ik op precies de goede plek ben in mijn leven. Dit duurde al met al een goede tien minuten, maar het leek op de beste slaap die ik ooit gehad heb. De ceremonie wordt ook vaak omschreven als sterven, je oude ik sterft om als nieuw persoon verder te kunnen gaan in dit leven. Zou ik het ooit weer doen? Misschien wel als het ooit weer op zo’n manier zich voordoet op mijn pad, maar zeker niet om voor de lol een keer te doen. Na deze bijzondere ervaring keren we terug naar ons hostel en pakken onze tas weer in, want de volgende ochtend vertekt onze bus vroeg, op weg naar…

…Baños!  

Hoppa kwart voor vijf stappen we in de bus en na twee keer overstappen en elf uur verder komen we aan in Baños. Het is al laat in de middag en na het inchecken en een hapje eten gaan we er al optijd in. De volgende ochtend kregen we bij het ontbijt een tip om met de fiets een waterval te bezoeken. Nu zijn we in Nederland ras echte fietsers, maar dat komt omdat ons kleine kikkerlandje daar ook uitermate geschikt voor is. Hier is dat net iets anders, bergje af is leuk met een mountainbike maar bergje op is minder leuk. Na een tocht van ongeveer een uur met onderweg allerlei bezienswaardigheden komen we aan bij de grote waterval, via een grindpad lopen we naar boven en vervolgens over hangbruggen boven het water langs. Het uitzicht was schitterend, waar je ook stond. Er was zelfs een plateau gemaakt vlak naast de waterval waar je een verfrissende plens water over je heen kon krijgen. Het was er gelukkig rustig maar ik kan me goed voorstellen dat er dagen zijn waar je door de toeristen geen water meer ziet. We houden allebei niet echt van toeristische trekpleisters maar dit was toch wel de moeite waard, wat kan de natuur schitterend zijn.  

We zijn inmiddels in Macas, het is donderdag 1 December en morgenvroeg gaan we optijd op pad de Amazone in! Vijf dagen zonder wifi, zonder shampoo, zonder scheermesje.. Hoe ga ik dat volhouden….  


8 thoughts on “Guayaquil, Montañita & Baños”

  1. Lieve schatten,

    Wat weer ontzettend mooi geschreven. Jij hebt talent Linda! Mooi om zo op de hoogte te blijven (zijn we niet gewend ?)
    Jullie genieten echt en maken prachtige dingen mee! Begraafplaats zou ik ook wel willen zien vind die in het buitenland zo mooi. Daar worden ze goed verzorgd bloemen kaarsje erbij vind ik mooi om te zien. Indianen ja ik geloof ook dat die veel weten en heel erg slim zijn. Weet niet of ik zou durven om wat te roken…..? Heel stoer van jullie! Watervallen blijven prachtig zoals jij het omschrijft kan ik me er een beeld bij vormen mooi! Geniet van jullie reis zonder WiFi zeep en scheermes en kom heelhuids terug! Veel plezier hou van jullie ❤️?

    Liefs Jezus/ schoonzus en de rest

    1. Dankjewel Johanna!

      Vind het erg fijn om te weten dat het prettig weg leest!

      Hahaha, wij gaan heel erg goed op elkaar passen, dat weet je toch?!
      Tot over een week lieve ‘schone’ zus

  2. Wohw! Wat beleven jullie veel! En wat een prettige manier van schrijven heb je Linda. Ik zie uit naar je volgende verslag. Pas goed op jezelf. Dus als 1 flinke teug genoeg is, neem er dan geen 3! ???

  3. Wow …. jij kunt iemand iets laten beleven zonder erbij te zijn. Geweldig …. wat heb hebben jullie al veel mee gemaakt. Geniet ook het leven gaat door zonder wifi en scheermesjes ??. Tot snel voor de volgende spannende reeks verhalen van La Linda

    1. Haha dankje Wilma,

      Ik heb het overleeft maar we hebben I. P.v vijf dagen, drie dagen gedaan. Vond het wel leuk geweest, maar daarover lees je binnenkort meer!

    1. Whahahaa zal ze je privé sturen goed?

      We zijn bijna zover met de foto’s. Het gaat hier allemaal net iets anders…

      Dankjewel lieverd

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *