Quito, Mindo & Otavalo

Quito

Vanuit Macas hebben we de nachtbus richting Quito genomen, dit scheelt ons overnachtingskosten, en dankzij dat ik een paar jaar geleden de ziekte van pfeiffer heb gehad kan ik werkelijk overal slapen! Om een uurtje of vijf in de ochtend komen we aan in Quito op een busterminal net iets buiten de stad. Dit is nog iets te vroeg om in te checken en om door de stad te slenteren dus besluiten we nog even wat te wachten in het busstation. Dit vind ik de mindere kant van het reizen, het saaie wachten,maar gelukkig hebben we dit nog niet veel hoeven te doen. Om half zeven vinden we het wel mooi geweest en pakken de taxi.
We zijn kapot van de nachtbus, malaria pillen, het te krappe éénpersoons bedje en daarbij zijn we flink verbrand tijdens ons vaartochtje op de luchtbanden in de rivier in de jungle. We lagen op de buik op die banden zodat we met onze armen goed konden sturen in de bochten, en dus de achterkant van ons lichaam heeft zo’n beetje twee uur op het water liggen bakken. Ikzelf verbrand bijna nooit en als ik verbrand heb ik daar nooit zoveel last van. Op mijn knieholtes na gaat het met mij alweer prima, hetzelfde ging helaas niet op voor Rijk. Nadat we een hostel in Quito gevonden hadden en er een ontbijtje hadden genuttigd, kropen we heerlijk in het tweepersoonsbed! Rijk had inmiddels een flinke koorts te pakken, dus we moesten het even rustig aan doen. Met alle goede zorg van mij konden we de dag erna er weer opuit!
We zijn naar Old Town gegaan, een prachtig gedeelte van de stad met oude koloniale gebouwen en her en der een leuk terrasje om even te zitten. Het enige wat mij een beetje tegen valt is de hoogte, Quito ligt zo’n 2850 meter boven zeeniveau en daar kun je nogal last van krijgen. Een trap oplopen is iets zwaarder dan normaal, en laat de stad nu één en al op en af lopen zijn. Na even een broodje met een kopje koffie op een terras hakt de hoogte er helemaal in bij mij. Ik voel me zwaar, inclusief hoofdpijn en een beetje gedesoriënteerd. Terug lopen naar ons hostel gaat dan ook iets lastiger, maar na even uitgerust te hebben in de lounge gaat het al snel wat beter. ‘s Avonds zoeken we op aanraden van de Lonely Planet nog een restaurant wat zich bovenaan de stad bevind, niet zover van onze locatie, we hoefden alleen maar iets van twintig trappen op te lopen. De sfeer was er grimmig, maar eenmaal boven was het zeker de moeite waard. Wat een uitzicht en het was een top restaurant, een totale omslag qua sfeer! Terug lopen ging een stuk makkelijker en we sloten de avond af met nog een sigaret op het dakterras van het hostel. De straat was erg stil en compleet verlicht door allemaal TL verlichting, maar één mannetje op straat had het er maar druk mee, met het uitpluizen van alle vuilniszakken, en dan voel je je verschrikkelijk gezegend dat je het zo luxe mag hebben in deze wereld.
De stad is leuk, maar ik vind het allemaal een beetje te veel en te druk en de volgende dag gaan we verder naar Mindo.  

Mindo

We stoppen met de bus  in een plaatsje wat lijkt te bestaan uit één straat. Een lief klein plaatsje, maar met genoeg keuze in hostels. We besluiten er dan ook eerst een paar te bekijken voor we onze intrek in één nemen. Als je ergens aankomt wil je het liefst direct ergens je spullen neergooien en even relaxen, want ook al zit je de hele weg in de bus, ook dat is vermoeiend. Maar het loont echt, als je even met al je bepakking de tijd neemt om een mooi plekje te vinden. Eenmaal op de juiste plek is het direct actie, spullen van je nek af, opfrissen en even het stadje in om wat te eten. Op de eerste dag doe je vaak niet zoveel, een beetje het plaatsje verkennen en de lonely planet nogmaals doorspitten om te kijken wat we willen doen. In Mindo kwamen we om vogels en vlinders te bekijken, en moesten we dus uitzoeken hoe we zelf bij de juiste plekken konden komen. Je kunt uiteraard overal gidsen regelen die je nauwkeurig alles over allerlei vogels kunnen vertellen, maar hier zaten wij niet op te wachten, we wilden zelf op pad zonder iemand bij ons die ons vertelde waar we wanneer moesten kijken. Gewoon lekker een ochtendwandeling maken samen. En na wat zoeken en rondvragen hadden we een route gevonden die we de volgende ochtend konden lopen. Je weet pas echt dat je ouder bent geworden als je de schoonheid van de natuur meer kunt waarderen dan welk feestje dan ook.
De volgende ochtend gaan we vroeg op pad, laat maar komen al die vogels en vlinders, in de tuin van ons hostel zaten er al genoeg dus dat beloofde veel. Uiteraard liepen we eerst de verkeerde kant op, waar we een ontzettende lieve hond tegen kwamen die besloot om gezellig met ons mee te gaan, en eenmaal op het juiste pad kwam er nog zo’n gezellig ding met ons mee. Heerlijk, het voelt ietwat compleet met twee honden aan onze zijde. Ik noem ze nog net geen Spyro en Crash maar het voelt alsof ze bij mij zijn. Het is een lang pad alleen maar omhoog de berg op, en als je op hoogte bent voelt alles net iest zwaarder, dis na een klim van iets meer dan twee uur en alleen wat kolibries en gesloten accommodaties te hebben gezien vonden de hondjes en ik het wel leuk geweest en besloten we om terug te gaan. Aan het einde van de route liep een prachtig beekje waar je over de brug terug kon en eronder op de grote keien even relaxed kon zitten, hier maakten de hondjes en ik ook gretig gebruik van en Rijk ging nog heerlijk even verder met foto’s maken. Na al met al zo’n vijf uurtjes op pad te zijn geweest waren we wel toe aan wat eten. Hond één had het na een kwartier chillen aan het water wel bekeken en was zijn weg weer vervolgd en hond twee konden we voor zijn deur weer afzetten. Omdat we zo optijd op pad waren gegaan was het nog mooi vroeg en toen Rijk mij vroeg wat ik wilde gaan doen wist ik het al, ik had in het piepkleine stadje een tattoo zaak ontdekt wat er prima uitzag en het leek mij ontzettend leuk om er een permanent souveniertje te halen.
Na binnenkomst vroeg ik of we eerst wat werk van hem konden bekijken, op de muur hing al vanalles maar meneer slingerde snel zijn computer aan en liet vol trots zijn kunstwerken zien en we waren overtuigd van zijn tatoeëer talent. Ik wilde een klein stukje tekst in mijn nek, en Rijk wilde twee ringen om zijn arm. Het idee van mijn tattoo had ik al een tijdje, het is een stukje tekst van een liedje wat de meeste mensen denk ik wel kennen, “Follow The Sun” van Xavier Rudd. Ik hoorde het liedje voor het eerst op de dag dat mijn tante werd begraven, op diezelfde dag kwamen de eerste slachtoffers van de MH17 ramp terug, die dag heeft zo’n impact op mij gehad. Na ‘s morgens achter de kist met mijn tante erin te hebben gelopen en ‘s middags al die kisten op de televisie te hebben gezien zat ik er een beetje door, en dacht constant maar één ding; het kan zo gebeurd zijn met dit leven wat we gekregen hebben. Maar dat liedje gaf mij kracht en liet mij inzien dat het niet erg is om te gaan, er zullen altijd mensen komen en gaan. Al eeuwen gebeurd dat zo, wij zijn maar zo’n kort stukje op deze aarde en daar mag je alles uithalen wat er voor jou inzit. Dus twijfel niet meer over moet ik dat nu wel doen of niet, als het goed voelt en je schaadt er niks of niemand mee, wat staat jou dan nog in de weg om grootse dingen te doen. Ja voor het eerst heb ik een tattoo laten zetten die ik niet alleen mooi vind, maar wat ook een krachtige boodschap heeft, leef je leven zoals je dat wil, want potver mensen, voor je het weet stopt je klokje en ik zou het verdomd fijn vinden als mensen later aan mijn graf staan en tegen elkaar zeggen; wat heeft zij een prachtig leven gehad. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat op mijn pad is gekomen en vooral de mensen die bekritiseerden, dankzij hun ging ik ook kritisch naar mezelf kijken en kon ik groeien als persoon, en dankzij dat zit ik nu om me heen te kijken in het prachtige Mindo terwijl ik daar een tattoo laat zetten met een stukje verleden erin.  

Lieve tante Marrie ik hoop dat je samen met Bo de tijd na je leven mag hebben waar je nu bent. Xx   

Otavalo

We vervolgen onze weg naar Otavalo. Wat ik hier echt graag wil zien is de markt die elke zaterdag groots wordt uitgepakt. Op vrijdag komen we aan en hebben nog even om onze weg te vinden en te wennen voor het grote feest begint, maar niks kon me voorbereiden op het massale van die markt. Rijk voorspelde zaterdag voor we naar de markt liepen al dat ik het geen half uur zou volhouden waarop ik zei; dat zal nog wel meevallen. Eenmaal op de markt is de eerste vraag die in ons opkomt, waar te beginnen. Eén en al kraampjes en in het begin is het echt prachtig, maar hoe verder we lopen, des te meer het allemaal op elkaar lijkt en inderdaad na een half uur moet ik afhaken, het is teveel, te druk en ik ben opgebrand van alle indrukken. Na even een pauze proberen we het nog een keer, maar ik geef het toch snel weer op. Ik ben hooggevoelig wat inhoud dat alles tien keer zo erg bij mij binnenkomt, ik ben wel de extraverte variant wat het allemaal nog iets pittiger maakt. Ik ben altijd opzoek naar iets nieuws en verveel me snel, maar raak ook snel overbelast door prikkels, I know lekker dubbel allemaal. Voor de mensen die meer willen weten over hooggevoeligheid of testen of je misschien zelf ook hoogevoellig bent, er zijn testen op internet en je kunt uiteraard google raadplegen en zoeken op HSP (Highly Sensitive Person) of HSS (High Sensation Seekers). Het heeft mij echt geholpen mezelf beter te begrijpen door te weten waarom ik in bepaalde situaties mezelf anders gedraag.
We haken af van de markt en in het hostel zitten we even rustig in de tuin en kijken we toe hoe een gezinnetje hun weg zoekt naar het restaurant, de vrouw babbelt gezellig tegen hun kindje waarna de vader ook begint; Kom gaan we lekker een hapje eten…. En als hij ons passeert zegt hij vriendelijk buenos dias, waarop wij antwoorden met goedemorgen. Zijn naam is Sebastiaan en duikt gelijk vol enthausiasme op ons af; Nederlanders wat leuk! We kletsen even weer gezellig in onze eigen taal met iemand anders en hij verteld ons over een vulkaan die hun de dag ervoor bezocht hebben, de Cotacachi, en dat je er een prachtige wandeling om de lagoon kunt maken. Nadat we hem vriendelijk bedankt hadden ging hij snel zijn vrouw helpen met hun kleine mannetje waar ze hun handen aan vol hadden, een klein ding met energie voor tien.
De rest van de dag bestond uit luieren, wat je ook echt nodig hebt tussen het reizen door, maar de volgende dag hadden we de energie weer die we nodig hadden voor onze wandeling. Het is een prachtig plaatje zo’n vulkaan en nadat we de route gevonden hadden kon het echte werk beginnen, het was een tocht van vijf uur maar aangezien het al één uur ‘s middags was maakte ik mij een beetje zorgen of we het wel zouden halen voor het donker werd, wat hier om zes uur ‘s avonds al gebeurt. Het is een rondje om de plas water wat makkelijker klinkt dan het is. Na een kort overleg, lopen we anderhalf uur om te kijken hoever we kunnen komen, en of we dan terug gaan of hem uitlopen. Het zijn allemaal heuvels wat we moeten beklimmen en we willen graag naar het hoogste punt zodat we mooie foto’s kunnen maken. Wat een verschrikkelijke klim, wederom valt mij de hoogte niet goed (3400 meter boven zeeniveau), maar ik bijt door en blijf in mijn hoofd herhalen; ik kan dit. Op het hoogste punt was het echt prachtig, de kalmte, het uitzicht en het gevoel van overwinning gaf ons nieuwe kracht en we wilden maar één ding en dat was om het hele pad te lopen. Zo mooi als het was, zo zwaar was het ook, maar terug gaan was geen optie meer en ik was nog steeds bang dat we het niet gingen redden voor het donker werd. Maar met een beetje mazzel en stevig doorbenen kwamen we na viereneenhalf uur aan, terug op de parkeerplaatsen waar we gedropt waren. Terug naar ons hostel om te douchen, dat was iets wat we wel heel graag wilden, maar er was geen taxi of pick up te bekennen. Ik zag het echt niet zitten om nog meer lopen, en daarbij was het ook veelste ver. Ik stelde voor om naar de grote wegen te lopen en daar proberen te liften. Bij de ingang wilde iemand net wegrijden met een pick up en Rijk ging vragen of we mee konden, maar de man had de auto al vol en de enige optie was om achter in de bak mee te rijden. Dit zag de man eerst niet zo zitten in verband met de politie, maar de lieve man zag ook dat wij stuk waren en er was verder niemand te bekennen en hij streek over zijn hart. We mochten achter in de bak liggen en hij zou ons naar de busterminal brengen. Eenmaal daar vroeg de man naar de bus naar Otavalo, maar hij kreeg als antwoord dat die niet meer ging en dat hij het andere busstation moest proberen, waar hij vervolgens hetzelfde antwoord kreeg. Hij zei tegen ons dat hij nog wel iets wist en reed vervolgens zelf naar Otavalo om ons daar af te zetten. Bij het afzetten legde hij uit dat we even op de bus moesten wachten voor het laatste stukje en dat hij er niets voor wilde hebben. Wat waren we hem dankbaar, zonder die vriendelijke man zaten we er waarschijnlijk een nachtje vast. Deze wandeling vonden we een mooie afsluiting van Ecuador, en we maakten ons klaar om de grens over te gaan naar Colombia.


3 thoughts on “Quito, Mindo & Otavalo”

  1. Super mooi verhaal!! En ben super trots (en klein beetje jaloers) op je lin dat je dit onderneemt, en ook om te lezen dat rijk zo goed voor je is want het is je gegund in alle opzichten meis!! Maar dat neemt niet weg dat ik je na zo lange tijd toch echt wel mis en erna uitzie om kennis te kunnen maken met Rijk en een keer de hand te kunnen schudden, en jou een dikke knuffel te kunnen geven.. zorg goed voor elkaar en maak er nog even een onvergetelijke tijd van!!! Love you chick 🙂 “het is een beest” nja die spin dan hahahaa

    1. Wat een lief berichtje schat! Ik mis jou ook zeker, en we gaan echt snel een drankje doen!

      Hou ook van jou Beest!

      Xx

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *